مسجد پادشاهی (به اردو: بادشاهی مسجد) یا این که مَسجـِدِ پادْشاهی یا این که مسجدِ عالَمگیری یکیاز مساجد تاریخی پاکستان میباشد که در شهر لاهور واقع شده است. این مسجد به فرمان اورنگزیب عالمگیر، واپسین امپراتور گورکانی هند در سال ۱۶۷۳ میلادی (۱۰۵۰ خورشیدی) ساخته شد و از بناهای اساسی معماری اسلامی در پاکستان بهشمارمیرود. این مسجد دومی مسجد تبارک پاکستان محسوب میشود. تشریفات ترحیم مشهد
از مسجد بادشاهی تحت عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری شبهمجموعه کشور ها هند حافظه می گردد که تمامی شکوه و زیبایی زمان گورکانی در آن متمرکز شده است.
این سازه بعداز بنای جدیدساز مسجد پاد شاه فیصل که در اسلامآباد واقع گردیده دومی مسجد گرانقدر در پاکستان و جنوب آسیا و پنجمی مسجد بلندمرتبه عالم میباشد که ظرفیت ۵۰۰۰ نمازگزار را داراست و از جاذبههای اساسی توریسم پاکستان بهشمار میرود.
تاریخچه
تشکیل داد مسجد از ماه مه سال ۱۶۷۱ تا ماه آوریل سال ۱۶۷۳ حدود ۲ سال ارتفاع کشیده که با تخصیص سی لک (سه میلیون) روپیه شروع شده است. ورودی اساسی مسجد مقابل قلعه لاهور جایدارد و به دروازه عالمگیر پر اسم و رسم میباشد که بعد ها به ساختمان مسجد افزوده شده است.
کتیبه فارسی بالای درِ ورودی مسجد که به خط ثلث و نستعلیق میباشد خبر میدهد که تشکیل داد این مسجد در سال ۱۰۸۴ ق. به وسیله اخوی رضاعی اورنگزیب، مظفرحسین مشهور به فدائی خان کوکه، به نقطه نهایی رسیدهمیباشد.
از سال ۱۸۵۲ به بعد از آن قسمتهایی از مسجد بادشاهی بازسازی شد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۰ م بازسازی وسیعی شکل گرفت که هزینه ای نزدیک به ۴/۸ میلیون روپیه دربرداشت که مسجد را به صورت و وضعیت و حالت اول خودش بازگرداند.
در سال ۲۰۰۰ میلادی حیاط مهم را توسط سنگ مرمر آراستند که به زیبایی مسجد افزودهمیباشد.
خصوصیات
این مسجد ظرفیت حدود ۵۰٬۰۰۰ نمازگزار را دارااست و معماری آن به مدل معماری عصر گورکانی یا این که مغولی میباشد که رابطه متعددی با معماری اهل ایران داراست. مسجد بادشاهی یک کدام از شاهکاری معماری، کاشیکاری و نجاری اهل ایران میباشد و ظواهر و حالتی شاخص، بزرگ و با شکوه داراست. معماری و پیاده سازی مسجد بادشاهی به ویژه از نگاه نما دارنده توازن و هماهنگی قربت با مسجد جامع دهلی در هند میباشد که در سال ۱۶۴۸م بهدست بابا اورنگزیب، امپراتور سلطان عالم، تشکیلشدهمیباشد. البته برخلاف مسجد جامع دهلی که منارههای آن هشت ضلعی میباشد منارههای این سازه مقطعی مربع صورت دارا هستند.
نمای فرنگی مسجد بادشاهی را با سنگهای حکاکی گردیده تزئین کردهاند و بهویژه از هیبت لوتوس فایده گرفتهاند که صورت عمده آن پررنگ میباشد. کناره بالایی دیوارها با کنگرههای زیبایی مرتب شده است و سنگ مرمر بر زیبایی سازه افزودهمیباشد
در تزئینات داخلی از گچکاریهای قشنگ، تزئینات و نقش و نگارهای اسلیمی و منبتکاری و نگارگری روی دیوار مصرف شدهمیباشد.
دیوارهای مسجد بادشاهی از آجرهای کورهای پخته گردیده و ساروج میباشد که روکشی از سنک شنی قرمزرنگ داراست و شالوده ردیفها از سنگهای مرمر رنگارنگ می باشند. برای پوشاندن کف مهم تراس از آجرهای کورهای پخته گردیده به کار گیری کرده بودند که در مرمتی که طی سالهای ۶۰–۱۹۳۹ م اجرا گرفت با سنگهای شنی قرمزرنگ جایگزین شد.
مسجد دارنده شبستان طویلی میباشد و بوسیله طاقنماهای تزئین گردیده به ۷ بخش تقسیم شده است. خارج از این ۷ نصیب ۳ جفت گنبد از سنگ مرمر میباشد و دارنده قوسی میباشد که در نوع خودش بسیار بهتر میباشد. کف مهم در اتاق مرتبط با تلاوت نماز و دعا با آجرها و سنگ مرمر با هیبت منظمی پوشانده شده است.
مسجد پادشاهی (به اردو: بادشاهی مسجد) یا این که مَسجـِدِ پادْشاهی یا این که مسجدِ عالَمگیری یکیاز مساجد تاریخی پاکستان میباشد که در شهر لاهور واقع شده است. این مسجد به فرمان اورنگزیب عالمگیر، واپسین امپراتور گورکانی هند در سال ۱۶۷۳ میلادی (۱۰۵۰ خورشیدی) ساخته شد و از بناهای اساسی معماری اسلامی در پاکستان بهشمارمیرود. این مسجد دومی مسجد تبارک پاکستان محسوب میشود. تشریفات ترحیم مشهد
از مسجد بادشاهی تحت عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری شبهمجموعه کشور ها هند حافظه می گردد که تمامی شکوه و زیبایی زمان گورکانی در آن متمرکز شده است.
این سازه بعداز بنای جدیدساز مسجد پاد شاه فیصل که در اسلامآباد واقع گردیده دومی مسجد گرانقدر در پاکستان و جنوب آسیا و پنجمی مسجد بلندمرتبه عالم میباشد که ظرفیت ۵۰۰۰ نمازگزار را داراست و از جاذبههای اساسی توریسم پاکستان بهشمار میرود.
تاریخچه
تشکیل داد مسجد از ماه مه سال ۱۶۷۱ تا ماه آوریل سال ۱۶۷۳ حدود ۲ سال ارتفاع کشیده که با تخصیص سی لک (سه میلیون) روپیه شروع شده است. ورودی اساسی مسجد مقابل قلعه لاهور جایدارد و به دروازه عالمگیر پر اسم و رسم میباشد که بعد ها به ساختمان مسجد افزوده شده است.
کتیبه فارسی بالای درِ ورودی مسجد که به خط ثلث و نستعلیق میباشد خبر میدهد که تشکیل داد این مسجد در سال ۱۰۸۴ ق. به وسیله اخوی رضاعی اورنگزیب، مظفرحسین مشهور به فدائی خان کوکه، به نقطه نهایی رسیدهمیباشد.
از سال ۱۸۵۲ به بعد از آن قسمتهایی از مسجد بادشاهی بازسازی شد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۰ م بازسازی وسیعی شکل گرفت که هزینه ای نزدیک به ۴/۸ میلیون روپیه دربرداشت که مسجد را به صورت و وضعیت و حالت اول خودش بازگرداند.
در سال ۲۰۰۰ میلادی حیاط مهم را توسط سنگ مرمر آراستند که به زیبایی مسجد افزودهمیباشد.
خصوصیات
این مسجد ظرفیت حدود ۵۰٬۰۰۰ نمازگزار را دارااست و معماری آن به مدل معماری عصر گورکانی یا این که مغولی میباشد که رابطه متعددی با معماری اهل ایران داراست. مسجد بادشاهی یک کدام از شاهکاری معماری، کاشیکاری و نجاری اهل ایران میباشد و ظواهر و حالتی شاخص، بزرگ و با شکوه داراست. معماری و پیاده سازی مسجد بادشاهی به ویژه از نگاه نما دارنده توازن و هماهنگی قربت با مسجد جامع دهلی در هند میباشد که در سال ۱۶۴۸م بهدست بابا اورنگزیب، امپراتور سلطان عالم، تشکیلشدهمیباشد. البته برخلاف مسجد جامع دهلی که منارههای آن هشت ضلعی میباشد منارههای این سازه مقطعی مربع صورت دارا هستند.
نمای فرنگی مسجد بادشاهی را با سنگهای حکاکی گردیده تزئین کردهاند و بهویژه از هیبت لوتوس فایده گرفتهاند که صورت عمده آن پررنگ میباشد. کناره بالایی دیوارها با کنگرههای زیبایی مرتب شده است و سنگ مرمر بر زیبایی سازه افزودهمیباشد
در تزئینات داخلی از گچکاریهای قشنگ، تزئینات و نقش و نگارهای اسلیمی و منبتکاری و نگارگری روی دیوار مصرف شدهمیباشد.
دیوارهای مسجد بادشاهی از آجرهای کورهای پخته گردیده و ساروج میباشد که روکشی از سنک شنی قرمزرنگ داراست و شالوده ردیفها از سنگهای مرمر رنگارنگ می باشند. برای پوشاندن کف مهم تراس از آجرهای کورهای پخته گردیده به کار گیری کرده بودند که در مرمتی که طی سالهای ۶۰–۱۹۳۹ م اجرا گرفت با سنگهای شنی قرمزرنگ جایگزین شد.
مسجد دارنده شبستان طویلی میباشد و بوسیله طاقنماهای تزئین گردیده به ۷ بخش تقسیم شده است. خارج از این ۷ نصیب ۳ جفت گنبد از سنگ مرمر میباشد و دارنده قوسی میباشد که در نوع خودش بسیار بهتر میباشد. کف مهم در اتاق مرتبط با تلاوت نماز و دعا با آجرها و سنگ مرمر با هیبت منظمی پوشانده شده است.
تشریفات ترحیم مشهد و مدیریت مراسم در روزهای شلوغ؛ چگونه از بینظمی و فشار کاری جلوگیری کنیم؟